مراقبت از اسب های ارشد

به لطف تغذیه، مدیریت و مراقبت‌های دامپزشکی بهتر، اسب‌ها نسبت به اجداد خود در حدود یک دهه پیش عمر بسیار طولانی‌تر و در بسیاری موارد پربار زندگی می‌کنند. در سال 2005، 7.6 درصد از اسب ها در ایالات متحده 20 ساله بودند در حالی که این رقم در سال 1998 5.6 درصد بود. در برخی از رشته ها، اسب ها تا زمانی که در سنین نوجوانی قرار نگیرند به عنوان “تمام” یا “اوج” در نظر گرفته نمی شوند و اغلب به خوبی به رقابت می پردازند. اوایل 20 سالگی آنها پیری را می‌توان هم در سن تقویمی (سال‌های تولد) و هم در سن فیزیولوژیکی بررسی کرد. اسب‌ها در مقایسه با انسان‌ها سریع‌تر بالغ می‌شوند. کره 6 ماهه معادل یک کودک 6 ساله و در 2 سالگی معادل یک فرد 18 ساله است. بعد از 2 سالگی، سن اسب از نظر فیزیولوژیکی با حدود 3 سال زندگی انسان برابر است و یک اسب 20 ساله معادل یک فرد 60 ساله است. در حالی که هیچ استاندارد مشخصی در مورد اینکه چه زمانی یک اسب وارد «پیری» می‌شود، وجود ندارد، معمولاً تصور می‌شود که تقریباً 20 سال باشد. مانند افراد، با بزرگ‌تر شدن اسب‌ها، فردیت آنها شروع به ایفای نقش بزرگی در تعیین سن می‌کند.

با افزایش سن اسب ها، نیازهای آنها تغییر می کند. آنها مشکلات سلامتی بیشتری دارند و ممکن است تغییرات فیزیکی داشته باشند که بر سلامت آنها تأثیر بگذارد. تغییرات در تغذیه، بینایی، تحرک، ایمنی و فعالیت های هورمونی معمولاً رخ می دهد. درک این نکته مهم است که همه اسب‌های مسن‌تر مشکلی ندارند و نیازی به تغییرات خاصی در مدیریت ندارند، اما برخی از آنها این مشکل را دارند

نشانه های پیری

اسب های مسن تر ممکن است تغییرات زیر را نشان دهند:

سفید شدن موها

افزایش فرورفتن حفره های بالای چشم

تاب خوردن بیشتر پشت

کاهش تحرک به دلیل آرتروز

از دست دادن توده عضلانی در بالای خط

مشکل در حفظ وضعیت بدن

مشکل در خوردن یا از دست دادن اشتها

افزایش بروز مشکلات متابولیک

About Author